Ronde van Puttershoek (eerste etappe)
Vrijdag 30 mei 2008
Omdat ik in 's Gravendeel de gele leiderstrui gewonnen had, was het eigenlijk vanzelfsprekend dat ik deze in Puttershoek zou gaan verdedigen. 2 criteriums 2 dagen na elkaar zouden er gereden moeten worden die allebei voor het klassement mee zouden tellen.
Wel stoer hoor, zo in de gele trui starten. Later in de koers kwam ik er achter dat het helemaal niet zo leuk is om zo op te vallen.
Puttershoek is een rondje door de kern van het dorp, met 5 linkse en 2 rechtse bochten. Er werd vanaf de start meteen verschrikkelijk hard gereden en mijn benen voelden na een kwartier al alsof ik een hele wedstrijd had gereden.
Na elke bocht moest je vol in de beugel en was het volle bak sprinten, gewoon om er bij te blijven. Normaal gesproken valt het nog wel eens stil, maar deze keer was daar geen sprake van. De mannen voorin hielden het tempo verschroeiend hoog, en er werd veelvuldig gedemarreerd.
Drie verenigingen waren zwaar vertegenwoordigd in de frontlinies, het oranje zwart van de coureur, het grijs rood van de Mol, en het geel blauw van de Hoekse renners. Hiertussen zaten nog een oranje-blauw-witte van Maas~Waal (ondergetekende) en een rood witte van Dasia in de persoon van Brian Burggraaf.
Het was dus slechts een kwestie van tijd voordat het peloton zou breken, wat uiteindelijk ook gebeurde. Slechts een select gezelschap van ongeveer 20 renners van de 59 die gestart waren, wisten de eindstreep te halen, de rest was niet bij machte het tempo te volgen.
Tijdens de koers leerde ik ook waarom een leiderstrui een last kan zijn. Terwijl er zo moordend hard werd gereden (in de finishstraat werd er tegen de 60 km per uur gereden) gingen de mannen vrolijk in mijn wiel zitten als er weer eens een ontsnapping was.
Zo vriend; jij hebt de gele trui, dus het is jouw feestje vandaag, jij mag het doen moeten ze gedacht hebben. Ik heb het geweten ook, ik heb gereden voor wat ik waard was, maar mijn extra inspanningen hebben wel hun tol geëist.
In de laatste ronde kwam ik nog op kop om een gaatje te dichten, maar hierbij blies ik mezelf volledig op waardoor bijna de hele groep me nog voor de finish passeerde.
Ik kwam op de 16e plaats helemaal leeggestreden, al harkend over de streep. Christian die zich ook keurig wist te handhaven bij de eerste 20, wist nog een envelopje voor de 19 plaats veilig te stellen wat in deze wedstrijd een goede prestatie genoemd mag worden.
Michel Tolhoek greep helaas net naast de prijzen, maar wist nog wel 21e te worden.
Gea was ook met ons meegegaan om te supporteren en als onze persoonlijke sportfotografe. Ze had zich in een van de haakse bochten op de achterzijde van het parcours gepositioneerd, waar ze een paar mooie actiefoto´s kon schieten. Hier stond ook de lokale wielerdiva, Rina, die met haar raspende stem, Gea wel even les gaf in hoe je een renner aan moet moedigen. Ik heb dus de hele wedstrijd mijn naam horen schreeuwen door een dame die ik absoluut niet ken.
Ach, ze bedoelde het goed en het fanatisme waarmee ze mij naar de kop van de wedstrijd probeerde te schreeuwen kom je niet vaak meer tegen langs de dranghekken. Haar vader, zo vertelde ze, heeft de omloop van de Hoekse Waard nog mee opgericht, dus deze dame heeft al de nodige wedstrijden gezien.
Mijn gele trui ben ik kwijt, maar ik ben zeker weer een ervaring rijker, en heb ook mijn grenzen behoorlijk kunnen verleggen in deze toch wel leuke koers in de Hoekse Waard.
Tot morgen in de 2e wedstrijd in Puttershoek.
Martin van der Meijden