Beachmarathon Hoek van Holland - Den Helder
Zondag 2 november 2008
Zondag 2 november stond hij op het programma: de Beachmarathon Hoek van Holland- Den Helder, een mountainbikemarathon van 130 km over het Noordzeestrand, en daarmee de langste van zijn soort in de wereld.
Joop Kosters, Dirk Keijnemans en ondergetekende vertolkten de sportieve belangen van onze club, en trachten een mooie klassering te gaan rijden.
's Ochtends om 6 uur stond de groene bus van Christian van Doorn al te ronken, in afwachting om naar de Noordzee te rijden. Christian was deze dag noodgedwongen onze ploegleider, omdat hij de week daarvoor in een gladde bocht in de Ardennen kennis had gemaakt met het asfalt, waardoor hij niet kon starten. Gilbert van Haaften, aankomend lid van Maas~Waal was onze soigneur, en zorgde voor de nodige emotionele support, lees: moppen tappen.
Na onze strandbanden op goede spanning te hebben gebracht, net iets meer dan 1 bar, snel naar het startvak gegaan, dat inmiddels al aardig vol gepakt was. Uiteindelijk een positie kunnen bemachtigen aan de meest rechterkant, waar het zand muller was dan vlak langs de vloedlijn.
Om 09.00 klonk voor de ruim 400 deelnemers het startslot, wat het teken was om gelijk volle bak over het strand te knallen, hopend op een goede positie vooraan de wedstrijd te krijgen. De eerste twee kilometer bestond uit een stuk half mul zand, wat lastig te fietsen was. Hierdoor moest ik een paar keer uit de pedalen, maar al zigzaggend over het strand, om sporen en medefietsers te ontwijken en in te halen, kwam ik aardig weg.
Joop had een erg goede start, en was meteen uit het zicht verdwenen. Dirk en ik kwamen vlak daarachter in een groepje te zitten van ongeveer 15 renners, waarmee we de eerste 10 km van de wedstrijd begonnen. Dirk vond het tempo te laag, en besloot op een technisch stuk weg te springen, één medevluchter met zich mee nemend. Door de wind, die vanuit het noordoosten waaide, ontstonden er veel groepjes, die goed samenwerkten.
Al vrij snel kwamen we bij Schevingen aan, waar het strand verlaten moest worden. Met de fiets in de hand de duin oprennen was toch wel zwaar, en ik had het stuk op de verharde weg hard nodig om weer op adem te komen. Na Scheveningen gingen we weer snel het strand op, waar het tempo goed opgevoerd werd.
Met ongeveer 30 km per uur werd er over het strand geknalt, waarbij honden, voetgangers, vliegeraars, hardlopers en vissers ontweken moesten worden. In de verte kwam een duidelijk herkenbaar shirt in zicht: Joop had moeten lossen uit de groep waar Dirk bij aangesloten was.
Kilometer na kilometer strand schoten onder de brede banden vandaan, totdat er grote rookpluimen aan de hemel verschenen: IJmuiden was bereikt, en hier moesten we het strand weer af. Omdat het belangrijk is om op deze stukken vooraan te zitten knalde ik als eerste van de groep het strand af. Bovenaan de duin stonden Christian en Gilbert. Snel het etenstasje aanpakken en verder.
Vlak voordat we het strand weer opmoesten kwam er een demarrage, waar ik besloot mee te gaan. Samen reden we als eerste weer het strand op, waarbij we te horen kregen dat we op de 40ste en 41ste plaats reden. Dat was een opsteker om te horen!
Na een paar kilometer kwamen een paar man uit het groepje achter ons weer bij ons aansluiten, waarna het tempo stevig verhoogd werd, waarbij snelheden van 35 km/h gehaald werden. Mooie stukken strand en duin schoten aan ons voorbij, maar veel tijd om te genieten was er niet bij. In de verte doemde ineens een bekend oranje/blauwe tricot op: Dirk!
Blikken kruisten elkaar, waarbij mij de blik van verwondering in Dirk’s ogen opviel. Ik gebaarde dat hij moest aanpikken, maar zijn pijp was leeg. Na nog wat aansporingen gevend liet hij het groepje gaan.
Vlak daarna, op 100 km van de tocht, doemde de Hondsbossche zeewering op, wat het teken was voor weer een demarrage. Hier kon ik net bij aanpikken, maar bij het opgaan van het strand kwam ik helemaal stil te staan, en moest ik uit mijn pedalen.
Mijn andere drie medevluchters konden op de fiets blijven, waardoor ik ze moest laten gaan en in m’n eentje de laatste 25 kilometer moest volbrengen. De benen zaten helemaal vol, en het was niet meer mogelijk om een soepele versnelling te rijden.
In de laatste 10 kilometer werd ik ingehaald door twee lotgenoten, waarna we samen richting de finish reden. Nog één keer uit de pedalen, de duinen over, proberen naar boven te rennen, dit echter door kramp in beide kuiten te moeten opgeven, dan maar strompelen, boven aankomen en weer op het zadel springen om de laatste anderhalve kilometer volle bak naar de finish rijden.
Een lang recht stuk en twee haakse bochten op het einde, en daar was eindelijk het witte doek. Een sprint zat er niet echt meer in, en totaal uitgeput, maar wel met een gebalde vuist kwam ik over de finish rollen. Met een zeer welkom blikje cola en fototoestel stonden Christian en Gilbert mij op te wachten.
Nog helemaal verdwaasd van uitputting nam ik de felicitaties in ontvangst. Omdat ik geen idee had welke uitslag ik had gereden, ging Gilbert dit in de officialbus navragen. "28ste" riep hij. Wat? 28ste!
Ik had mijn eigen verwachtingen hiermee ruimschoots overtroffen, en die van de medereizigers ook. Even later kwam Dirk binnen, op de 37ste plek. Snel omkleden en wachten op Joop, die uiteindelijk een verdienstelijke 93ste plek wist te bemachtigen.
De terugweg vanaf Den Helder was lang, maar door de sterke verhalen over de monstertocht en de moppen en opmerkingen van Gilbert werd het een stuk aangenamer. Nogmaals wil ik de ploegleiders hartelijk bedanken voor de begeleiding.
Het fietsseizoen zit er nu echt op voor mij, en ik sluit met deze klassering mijn eerste wedstrijdseizoen met een erg goed gevoel af. En natuurlijk op naar volgend jaar, waar er zeker meer van dit soort tochten op het programma komen!
Uitslagen Beachmarathon Hoek van Holland - Den Helder
| Naam | Behaalde plaats | Tijd (h:mm:ss) | Gemiddelde snelheid (km/h) |
| Daan Holdrinet | 28 | 4:28:24 | 29,610 |
| Dirk Keijnemans | 37 | 4:37:15 | 28,133 |
| Joop Kosters | 93 | 5:02:41 | 25,769 |
Daan Holdrinet