Ronde van Voorhout
Zaterdag 13 september 2008
Op het moment dat ik met de auto op de pont stond richting de A15 was het weer best aardig, ik vond het zelfs ideaal voor een zwaar criterium zoals Voorhout, omdat je die niet bij te hoge temperaturen wil rijden.
Eenmaal in Voorhout aangekomen begon het zachtjes te miezeren. Ik koesterde de stille hoop dat de regen zou stoppen, maar zoals in ons koude kikkerland te verwachten was dit slechts ijdele hoop.
Voorhout is een rondje voor technisch hoogbegaafde stuurkunstenaars met een voorliefde voor glibberen en glijden. Het parcours is voor 100% geplaveid met klinkers die 50 kilometer lang voortdurend aanslagen plegen op al je lichaamsdelen en materiaal.
Acht bochten en een chicane zorgen ervoor dat je zo vaak aan moet zetten dat je achterwerk het zadel bijna niet raakt. Een zestigtal renners stond min of meer onrustig te wachten aan de start.
Ik kreeg kippenvel toen ik mijn windstoppertje en armstukken uitdeed en aan een jurylid ter bewaring gaf. Het was fris en de gestaag vallende motregen maakte kleine pareltjes van water op de haren van mijn armen.
De speaker werkte onverstoord zijn verhaal af inclusief de huldiging van een 70-jarig jurylid die de eer aan de jongere generaties liet
en nog even mijmerde over de 7 jaren dat hij zelf amateur was geweest.
Toen het eindelijk tijd was om te starten kreeg ik mijn plaatje niet in mijn pedaal geklikt en zat ik meteen in de tweede helft van het peloton. Met Brian Burgraaf op kop van het peloton vond ik dit geen aanlokkelijk idee en ben alles op alles gaan zetten om mezelf door de smalle spiegelgladde straatjes van Voorhout naar voren te werken.
Het peloton reed zeer behouden, wegens het totaal afwezig zijn van grip in de bochten. Hierdoor werd er na iedere bocht enorm hard aangezet, wat in het begin van de wedstrijd direct tot een twintigtal slachtoffers leidde die het voortdurende intervallen niet machtig waren.
Na een ronde of 10 ontstond er achterop het parcours een valpartij die ik helaas niet kon ontwijken. Mijn pedaal haakte in een achterwiel, waarna ik vervolgens onderuit schoof. Gelukkig zonder schade, maar op een straatlengte achterstand van de voorhoede kon ik mijn weg vervolgen.
De 15 renners die aan de dans ontsprongen waren vormden een kopgroep en de mannen die achter de valpartij zaten waren definitief gezien, waardoor het merendeel afstapte.
Tot 15 ronden voor het einde heb ik de jacht op de steeds verder uitlopende kopgroep alleen volgehouden, twee mannen van de Bollenstreek die nog moesten lossen haalde ik nog in, maar ook zij waren niet meer bij machte om terrein te winnen op de groep. We werden toen we op een halve ronde van de kopgroep zaten ingehaald door Koos Kortekaas die alleen weggereden was.
Op een onnavolgbare manier nam hij de bochten en we wisten ternauwernood in zijn wiel te blijven. Ik pakte nog drie premies en vernam van de speaker dat er nog slechts 24 renners in koers waren.
Met nog slechts 7 ronden op het rondebord kreeg ons groepje de bel en mochten we afsprinten. Ik wilde ook in de sprint geen risico lopen en werd vervolgens 17e. Ik was enorm blij dat ik zonder schade de koers heb weten te finishen, en zelfs nog bij de eerste 20 wist te eindigen.
In gedachten was ik al lang bij de wedstrijd van zondag in Hillegom, want dat was de koers waar ik dit weekend echt mijn zinnen op had gezet.
Tot bij de volgende wedstrijd in Hillegom.
Martin van der Meijden