Omloop van Moerdijk
Zondag 30 maart 2008
Na een aantal jaren van afwezigheid heeft de organisatie in Moerdijk onder auspicién van de BWF weer een prachtige omloop met een lengte van 5400m weten te organiseren.
Het weer liet weer eens te wensen over maar het was niet koud dus het was goed te rijden in Moerdijk.
De ruim tachtig deelnemers starten midden in Moerdijk waarna via diverse slingers om wegversmallingen en verkeersobstakels heen het dorp uitgereden werd. Vlak buiten het dorp had de wind vrij spel op de renners, wat ook goed te merken was aan het langgerekte peloton dat helemaal op het kantje zat.
Daarna ging het met een linkse draai het fietspad op parallel aan de A17 en iets verderop aan de A16 richting de Moerdijkbrug. Op dit fietspad werden regelmatig snelheden gereden van ver boven de 50 km per uur.
Vlak voor de brug ging het naar beneden, over het spoor en linksaf terug richting het dorp. Op de lange smalle weg richting het dorp staat de stevige wind recht op de kop en ook hier gaat het peloton op een lint. Het parcours is lang, maar bied niet veel gelegenheid voor inhaalacties omdat de wegen of te smal zijn voor een dergelijk groot peloton, of vol met wegversmallingen zitten.
Waar inhalen wel mogelijk is probeerde iedereen dat, waardoor er op die stukken absurd hard gereden werd.
Ik kon me goed handhaven voorin het peloton, en tot twee ronden voor het einde heb ik zonder al te veel moeite mee kunnen koersen. Ik was al een aantal ronden aan het kijken wat de beste plekjes waren om naar voren te rijden om me te positioneren voor de sprint.
Ik dacht dat ik het aardig in de smiezen had en had me bij de eerste 20 van het peloton genesteld. Ik kende maar een paar man die mee reden waaronder onder andere Hans Bal van TS cycling team, Robert de Poel (die de koers ook wint) en John Kleynendorst van DRC de Mol en de Nederlands kampioen van de BWF Jochem van der Doelen.
Wel gelijk 4 sprinters van formaat, de rest kende ik niet maar daar konden ook nog wel eens een paar klasbakken tussen zitten.
Met nog 2 ronden te gaan gingen er zeker nog 2 handen de lucht in wegens lekke banden, ik dacht nog, ook balen zeg het zal je maar gebeuren na 50 km koers. Maar als we achterop het parcours rijden krijg ik het gevoel dat mijn fiets niet meer stuurt. De schrik slaat me om het hart. NEE! het zal toch niet waar zijn hè! Jawel hoor LEK! Shit! Gloeiende gloeiende, zit ik een keer goed, en heb ik goede benen rijd ik lek. Heb ik dat!
Tja, hoe goed ik zat en hoe de benen echt waren zullen we helaas nooit te weten komen, er bleef niet anders over dan achter in de bus met de bezem te stappen die me gedesillusioneerd bij de jurybus afzette.
Terwijl ik kletsnat en vuil letterlijk en figuurlijk naar mijn auto afdruip hoor ik nog hoe uit de speakers langs het parcours “We zullen doorgaan” van Ramses shaffy klinkt. Wel toepasselijk eigenlijk, want dat is precies wat we doen: we gaan door!
Tot volgende week in Terheijden!
Martin van der Meijden