Ronde van Werkendam
Maandag 24 maart 2008
Heel het weekend had ik al naar de lucht gekeken, en de buienrader.nl stond permanent op het beeldscherm in de woonkamer van huize van der Meijden. Stille hoop heb ik gekoesterd dat het stiekem droog zou zijn tijdens de wedstrijd in Werkendam.
Toen ik om 10:45 uur richting de koers vertrok was het dan wel koud, maar de zon scheen volop aan een strak blauwe lucht. In de verte hingen wel wat wolkenformaties maar die leken niet echt snel onze kant op te komen. Het weer was het gesprek van de dag in Werkendam en iedereen was er eigenlijk wel van overtuigd dat we het niet droog zouden houden.
Nou, dat hebben we geweten ook. Om 11:45 uur waren de wolkenformaties dan toch in Werkendam gearriveerd, en gingen de hemelsluizen open. Het hagelde en natte sneeuw vermengd met ijzig koude regen deed een aantal renners besluiten om het risico niet te nemen en niet te starten.
Een zestigtal renners trotseerde de omstandigheden wel en iets later dan gepland ging de wedstrijd over 22 ronden toch van start. Eigenlijk had ik op deze koers mijn zinnen gezet, en in gedachten stond ik al te juichen, maar mijn vorm dacht daar toch anders over. Gelijk vanaf het begin had ik al het gevoel dat ik niet in mijn goede doen was, mijn benen deden zo enorm zeer, dit had ik al in maanden niet meer gevoeld. Je probeert je er overheen te zetten, en vaak is het dan zo dat het later in de wedstrijd als je spieren warm worden het vanzelf beter gaat lopen.
Nou denk ik dat in dit geval de wedstrijd te kort was daarvoor, want ik ben tot aan de finish met mezelf in gevecht geweest. Het was weer Brian Burggraaf die in zijn eentje er tussenuit kneep en van het peloton de onbegrijpelijke toestemming kreeg om weg te blijven. Aangezien het lage gemiddelde (38,5 na een rondje uitrijden) en het feit dat verder elke ontsnapping aan puin werd gereden heb ik me hierover behoorlijk verbaasd, hoewel ik zelf ook niet bij machte was om het gat dicht te rijden.
Ik heb nog wel een paar keer geprobeerd te ontsnappen, en dacht samen met Adriaan van Londen nog een aardige kans te maken, maar helaas mochten ook wij niet, en ook dit gat werd door het peloton dichtgereden.
Uiteindelijk wist ik in de eindsprint nog naar een achtste plaats te rijden. Op het moment dat ik dit stukje schrijf is mijn voorgevoel over mijn fysieke toestand van maandag al bevestigd. Met een barstende koppijn zit ik al snotterend en me ronduit belabberd voelend aan een doos Kleenex balsam gekluisterd. Lekker hoor ik ben voor de 3e keer dit jaar ziek.
Misschien zal ik een betere balans moeten vinden tussen training, voeding en rust zodat mijn weerstand ook wat hoger wordt want het seizoen is nog lang.
Tot volgende week bij de ronde van Moerdijk (BWF Wedstrijd)!
Martin van der Meijden