Ronde van de Waarderpolder

Zondag 16 maart 2008

Vol goede moed zijn Gea, Tijs en ondergetekende voor de 3e keer in drie weken op zondag naar Haarlem afgereisd. Het weer namen we maar voor wat het was, er werd toch de hele dag regen opgegeven. Het was dus kiezen: nat of nat, nou ja... dan maar nat.
Bij de Masters 40+ was meer dan de helft van de renners niet op komen dagen, en ik heb geen idee hoeveel er bij de B gestart zijn, maar ik schat een man of 60.
Er werd stevig gekoerst ondanks het gladde parcours en de plenzende regen en het stevige windje. De benen voelde goed en bij elke van de vele uitlooppogingen was ik er bij. Het viel me op dat er veel plakkers in het peloton zaten, want ze leken wel verliefd op mijn achterwiel.
Brian Burggraaf vond het allemaal niet snel genoeg gaan, hij reed na 5 ronden weg en is tot het einde weg gebleven. Met nog twaalf ronden te gaan ben ik er tussen uit gepiept met Michael Ruska en een maatje van hem uit Volendam. We kregen geen toestemming van het peloton want na een ronde of 5 werden we teruggepakt.
Na een rondje op kop van het peloton reed er een jongen weg en ben ik ook maar weer mee gegaan, mede omdat ik geen trek had om op dit rondje met die buitengewoon gevaarlijke laatste bocht in een massasprint te belanden. Ook dit avontuur werd na een aantal ronden in de kiem gesmoord.

Met nog 3 ronden op het bord reed ik op kop van het peloton, bij doorkomst op de meet hoorde ik de speaker over een ontsnapping uit het peloton, ik dacht... hé? Wie dan? Ik zit toch op kop?
Ik keek om en zag geen peloton, die kwamen net pas om de bocht. Ik had zo door zitten harken dat ik er geen erg in had dat het peloton stil was gevallen. Maar in je eentje tegen een op hol geslagen peloton in de laatste ronde, dan leg je het toch af.
Ik had al een behoorlijk jasje uitgedaan in de voorgaande ontsnappingen, en ik was al blij dat ik me bij de voorste tien kon handhaven in de laatste ronde.
Bij het doorkomen van de laatste bocht zat ik nog op de vijfde plaats maar in de sprint stond ik volledig geparkeerd. Ik werd nog door een aantal renners gepasseerd en uiteindelijk zat er niet meer in dan een elfde plaats.

Nat en verkleumd gauw onder de douche en deze koers maar snel vergeten. Ik moet toch iets slimmer gaan koersen, anders doen de plakkers me elke week in het pak. Maar ach, het seizoen is eindelijk echt begonnen!

Tot volgende week in Werkendam.

Martin van der Meijden