Ronde van Driebergen - Driebergen
Donderdag 21 juni 2007
Een vreselijke natte troosteloze bedoening was het in Driebergen. Onderweg naar Driebergen vielen de eerste kleine druppels al op mijn voorruit, maar de hoop dat het wel mee zou vallen bleef.
Aangekomen in Driebergen stonden Erik, Wim en Ellen al te schuilen onder de klep van de bus. De regen viel gestaag en enigszins mistroostig probeerden we de donkere wolken weg te kijken.
De wind die er anders altijd is liet het zelfs afweten, en het leek alsof de regenwolken vastgelopen waren tegen de Utrechtse heuvelrug en het plan hadden opgevat om de rest van de avond daar te blijven.
Uiteindelijk hebben we besloten om toch maar een nummer op te halen en het er op te wagen.
Vlak voor de start van de wedstrijd gingen de hemelsluizen pas echt open in Driebergen en kwam de regen letterlijk met bakken uit de lucht. Het weerhield de renners er niet van om er een stevig tempo op na te houden.
Na enige ronden gereden te hebben bleken de sterkste mannen toch voor in het peloton te zitten want er vielen al gauw gaten waardoor er een flinke kopgroep ontstond, met hierin drie Maas~Waalers. Helaas voor de auteur van dit epos had hij het geluk niet aan zijn zijde want een lekke voorband veroorzaakte dat zijn achterwerk ongewenst hard in aanraking kwam met het wegdek.
De schade viel gelukkig mee: een geschaafde en enigszins beurse linker bil (en dat kan zeer doen met zo’n bil) en lichte schaafschade aan de fiets die inmiddels al weer hersteld is.
Twee ronden later was het Martijn de Putter die slachtoffer werd van een onbesuisde remactie van een ietwat onoplettende renner in het peloton, maar hij kon zijn weg weer vervolgen.
Inmiddels was er een breuk gekomen in de oorspronkelijke kopgroep en was de definitieve schifting gemaakt. Kees Stuy had zijn kruit verschoten in zijn ijverigheid om het drie rondeklassement te winnen, en kon hierdoor het tempo van de kopgroep niet langer volgen.
Erik Satter moest hierdoor de eer van Maas~Waal hooghouden in de kopgroep als enige overgebleven strijder van onze vereniging. Wat overigens wel aan hem is toevertrouwd.
Wim van Tuyl zat in de 2e groep direct achter de kopgroep en draaide daar plichtsgetrouw zijn rondjes mee tot aan het passeren van de eindstreep. In de finale van de wedstrijd die een kruising was geworden tussen een wielercriterium en een wildwater kanowedstrijd, demarreerde er toch nog een aantal renners uit de kopgroep, terwijl de overgebleven renners elkaar tussen de stortregen door eens diep in de ogen keken.
Erik besloot dat het een onverantwoord risico was om onder deze omstandigheden de jacht te openen en reed de koers veilig uit waardoor hij toch een keurige 6e plaats wist te behalen. Kees Stuy reed nog naar een 13e plaats en Wim werd uiteindelijk als 16e geklasseerd.
Maas~Waal was er weer netjes bij met meerdere renners in de prijzen ondanks de barre omstandigheden.
Martin van der Meijden